tobiOgatafictionsblog

Untitled Document

 

“ยูชอน..เย็นนี้พี่แจจุงชวนไปกินข้าวที่บ้านด้วยแหละ” ร่างบางพร้อมน้ำเสียงสดใสสุด กับตาหยี๋ๆ ที่ยิ้มออกมาอย่างน่ารักด้วยความดีใจที่พี่แจจุงสุดสวยของเขาออกปากชวนไปกินข้าวเย็น

คิดถึงพี่แจจุงจริงๆเลยน้า~~~

“จริงเหรอ..ดีจัง...” กระผมจะได้ฝากเนื้อฝากตัวเป็นน้องเขยสักที รอโอกาสนี้มานานแล้ว คิกๆ
“ยูชอนก็เฝ้าบ้านดีๆล่ะ”  ^O^
“อ้าว..” = =’ ทำไมที่รักพูดแบบนี้ล่ะเนี่ย
“อยากได้ด้วยอ่ะ”
“ไม่ได้..ยูชอนเฝ้าบ้าน!!”
“จะไปง่ะ!”
“เฝ้าบ้าน ห้ามไปเด็ดขาด ยูชอนอยากตายรึไง!?” ร่างบางหย้าหยู่ พี่แจจุงออกจะหวงจุนซู ถ้ายูชอนไปคงจะเหลือแต่หงอนไก่กลับมาบ้านแน่ๆเลย = =;
“ยอมตายอ่ะ..อุตส่าห์รอโอกาสที่จะได้เปิดตัวความรักของเรา..รึว่า...” ร่างสูงเว้นช่วงเอาไว้ เหลือบมองคนน่ารักที่ตั้งใจฟังอยู่ข้างๆตัว
“จุนซูไม่รักยูชอนล่ะครับ..ถ้าเป็นแบบนั้น ยูชอนคนนี้จะยอมเฝ้าบ้านให้ จะไม่ไปไหนเลย” พูดไปก็ทำท่าเศร้าไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่มีอยู่ในตัว คนหล่อของเราทำท่าอย่างกับจะร้องไห้ออกมาให้ได้ พอพูดว่าคนน่ารักไม่รักเขา เรียกความสนใจจากจุนซูนี่ ถนัดนักล่ะ!
“มันก็...มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ..ยูชอน..มัน...” ร่างบางเอ่ยตะกุกตะกักอย่างยากที่จะพูด สีหน้ายามนี้บ่งบอกได้ดีถึงความกังวลภายในจิตใจของคนตัวเล็ก คิ้วสวยพันกันแทบแก้ไม่ออก ดวงตาที่ดูสดใสกลับหมองลงทันที
“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไงล่ะ..ไม่รักกันก็บอกมาเถอะ..ยูชอนจะได้ตัดใจ” ร่างสูงเอ่ย พร้อมทำเสียงกระซิกๆออกมา บ่งบอกว่าน้อยใจมากๆ คนน่ารักเห็นอย่างนั้นก็ใจไม่ดีไปด้วย
“อึก..เป็นห่วง..คนแก่บ้า” ด้วยความเป็นคนอ่อนไหวอยู่แล้ว ยิ่งทำให้คนน่ารักของคนหล่อร้องไห้ง่ายเข้าไปใหญ่

 

ยอมขนาดนี้ยังมาหาว่าจุนซูไม่รักอีกนะ ตาแก่บ้านี่ TT^TT

“โอ๋ๆๆ..คนแก่ล้อเด็กเล่นนะ...ไม่ร้องๆ” เมื่อเห็นว่าจุนซูจะร้องไห้ตามนี่แหละ ร่างสูงจึงเข้าไปกอดปลอบ (ตามแผน?) โอบกระชับร่างบางเข้าหากายอย่างไม่ต้องคิด!
“ใจร้าย..ไปไกลๆจุนซูเลยนะ” ร่างบางเกิดอาการงอนขึ้นมาทันควันเช่นกัน มือเล็กทุยลงไปที่อกแกร่งที่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านอะไรเลยแม้แต่นิด ร่างสูงเองก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่อมยิ้มกับตัวเองเท่านั้น พลางใช้มือแกร่งลูบผมนุ่มของคนขี้แยเบาๆ
“..................” ร่างสูงเหลือบตามองคนรักที่อยู่อ้อมกอดอย่างเอ็นดู

 

หน้าตา....ยิ่งร้องยิ่งมีอารมณ์ ลืมไปแล้วรึไงที่รัก!
ผิว..ยิ่งนานวัน ยิ่งเปล่งปลั่ง น่ารักสัมผัส ผิวนิ่ม ผิวขาว ผิวนวล ชอบที่สู้ด~~~
ปาก..แบะปากสะอึกสะอื้นเลยตอนนี้ คนแก่แกล้งเล่นเอง~~~!
เสื้อผ้า..ดีนะ ที่ไม่ได้ใส่ชุดเมด ไม่งั้นตาปาร์คลงต้องไปขอเลือดด่วนที่กองกาชาดแน่ๆ = =;

 

การประมวลผล

ปาร์คเคลิ้ม~~~~ จุนซูของปาร์คน่ารักจังเลย~~~~ ยุบหนอ...พองหนอ..

“อ๊ะ...” ร่างบางทำหน้าตกใจ ราวกับเพิ่งจะนึกอะไรออก หน้ากลมแก้มป่องเงยมองขึ้นสบตากับอีกคน ที่กำลังเอื้อมมือมาเช็ดคราบน้ำตาที่ติดหางตาคนน่ารักออก
“อะไรเหรอ..หืม...” ร่างสูงมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู พร้อมทำท่าทำทางอยากรู้ร่วมไปกับอีกฝ่าย มือแกรงลูบแก้มนวลไปด้วย แต่ร่างบางที่สบตาอยู่ กลับรู้สึกเหมือนเห็นแววตาวิบวับจากอีกคนอย่างไรไม่รู้ซิ

 

แหม...เช็ดน้ำตาๆ
อย่าคิดลึกซิ
แต่......

 

แก้มนิ่มเนอะ...
หน้าตาก็น่ารัก...
ผิวก็นุ๊นนุ่ม...
โอย..ต้นขาก็ยิ่งนิ่ม...
ผิวก็หอม...

 

“ยูชอน!” ร่างบางตะโกนใส่หู สีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจร่างบางที่แสดงออกมาบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าตัวได้อย่างชัดเจน

 

ซึ้งได้สองนาที..ยูชอนก็หื่น
นิ่งหน่อยก็ลูบ..
เอะอะก็จูบ..
ไว้ใจไม่ได้เลย~!
จุนซูไม่เคยได้มีบรรยากาศโรแมนติกเลย..
จุนซูอยากทำแบบนางเอกหนังดราม่านะ
ไม่ใช่นางเอกหนังโป๊!

 

“...........” ใบหน้าคมทำหน้าหงอยทันที พร้อมรวบหนวดปลาหมึกเก็บให้เข้าที่เข้าทาง หลบสายตาอีกฝ่ายที่จ้องมาที่ตัวอย่างไม่พอใจกับอาการเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่
“.................” ร่างบางหน้าบูดบึ้ง...บึ้งมาก..บึ้งจนน่ากลัว พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นตอนที่ร่างบางโมโหหิว เพราะมันเป็นเหตุการณ์ที่ประทับไม่รู้ลืมจริงๆ (กัดฟันพูด...)
“ก็.....”
“ก็อะไร!”
“ก็...ก็มันเคลิ้มอ่ะ...แหะๆ” ร่างสูงยิ้มแห้งๆไปให้ รู้ถึงชะตากรรมตัวแล้วว่าโดนงอนไปแล้วแน่ๆ
“ที่รัก..ยูชอนขอโทษ”
“.................”
“ก็จุนซูน่ารักนี่ครับ”
“..................”
“หายโกรธนะ...”
“....................” =3=
“จุนซูจ๋า....ยูชอนที่เรื่องจะขอร้อง..”
“..................” คราวนี้ร่างบางไม่ตอบเช่นเคย แต่ก็มองร่างสูง.......

 

ด้วยหางตา = =;

 

 

“คือ..ขอก่อนรอบนึงไม่ไหม?”
“ O.o ” ร่างบางถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อได้ยินคำขอร้องจากคนถูกงอน
“ก็จุนซูอยากน่ารักทำไมล่ะ น้องยูชอนตื่นไปด้วยเลย”
“จะ...จะบ้าเหรอยูชอน..” ร่างบางหน้าแดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุกเสียอีก เขาพยายามขยับตัวให้ห่างจากรัศมีอันตรายของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ทัน เพราะตั้งแต่ขอร้องร่างสูงก็เขาหนวดปลาหมึกมาจับแขนเขาไว้เสียแล้ว ส่วนอีกมือเล็กที่กะจะผลักร่างบางออกจากตัวก็โดนมือแกร่งรวบไว้เสียแล้ว
“จุนซู..” ร่างสูงส่งสายตาน่าสงสารมาให้ แต่กลับจุนซูแล้ว..สายตานี้อันกตรายยิ่งกว่าเสืออีก
“อือ.....” ร่างสูงลิ้มรสริมฝีปากนุ่มนั้นทันที โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบรับ หรือปฏิเสธใดๆ แต่ก็ใช่ว่าคนน่ารักจะไม่มีสตินะ เพราะก่อนที่มันจะถลำลึกไปมากกว่านี้ ร่างบางก็ได้ขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ยะ..ยูชอน..” ร่างบางเอ่ยเรียก ใบหน้าหวานอมชมพูอย่างน่ารัก
“ครับ..” อีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างว่าง่าย
“พี่แจจุง..บอกว่า..ไปบ้านคนที่ชื่อ..ยุนโฮอ่ะ” ร่างบางพยายามควบคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ จมูกมนอยู่ห่างสันจมูกคมยูชอนเพียงอากาศคั่นกลางเท่านั้น
“ยุนโฮ..?”  ร่างสูงคิ้วผูกกันทันที

 

แจจุง..คนไหนวะ!
ชักอยากเห็นหน้าซะแล้ว...!

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

“แจจุง...” คนสวยที่กำลังเตรียมการทำอาหารเพื่อน้องสุดที่รักถูกขัดขึ้นโดยร่างสูงที่เดินเข้ามายืนข้างๆตัวที่กำลังหั่นผัก
“อะไรเหรอ..” แจจุงไม่ได้สนใจที่จะมองหน้าร่างสูงเลย แต่กลับจ้องมองผักที่กำลังหั่นอยู่อย่างจดจ่อ มือเรียวสวยหั่นอย่างบรรจงเพื่อน้องสุดที่รัก

 

วันนี้ เราจะต้องทำให้สุดฝีมือ
เพื่อจุนซูสุดที่รักของเรา!!!

 

“ไม่คิดจะมองฉันบ้างเลยเหรอ” ร่างสูงเริ่มเรียกร้องความสนใจ เหตุเนื่องจากอีกฝ่ายมัวแต่นึกถึงน้องตัวเองอยู่นั่นแหละ ยุนโฮโอบเอวบางของแจจุงจากทางด้านหลังหลวมๆ พร้อมสูดความหอมจากกลุ่มผมดำสนิทของร่างบาง
“ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ” ร่างบางเอ่ยติดงอน มือสวยการกระทำทุกอย่างทันที ใบหน้าขาวเนียนทำหน้าเซ็งๆอย่างอดไม่ได้ เมื่อรู้สึกว่าร่างสูงต้องเรียกร้องความสนใจแน่ๆล่ะอาการแบบนี้ เขาหันหน้าไปมองอีกคนข้างหลังที่กำลังหน้าบูดบึ้ง เหมือนหมีขาดน้ำผึ้งไม่มีผิด

คนที่ต้องทำหน้าแบบนั้น มันต้องเป็นฉันไม่ใช่เหรอ = =;

 

“นั่นน้องฉันนะ” ร่างบางเอ่ยต้องราวกับอ่านความคิดของอีกฝ่ายออก
“ไม่รู้ล่ะ...จะหึงง่ะ”
“นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่รึไง ว่าให้มาทานที่นี่”
“มันก็ใช่..แต่ - - -..”
“ยุนโฮ!” แจจุงเอ่ยด้วยใบหน้าขึงขัง เพราะเขากำลังโกรธ...โกรธในความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย

 

น้องก็คือน้องซิ
นายจะคิดอะไรมากมายกัน ยุนโฮ!

 

“นี่ถ้านายไม่รักน้องฉัน..ก็อย่าหยังว่าฉันจะญาติกับนายเลย!”
“รักก็ได้!”
“ไม่ได้ ห้ามก็ได้..ต้องรักเท่านั้น!”
“รัก! รักทั้งพี่ รักทั้งน้องสะใภ้!...”
“ดี!~...อ๊ะ!”
“อะไรเหรอ..” ^^
“น้องฉันคนเดียว..ไม่ใช่น้องสะใภ้นายซะหน่อย!”
“แล้วเธอเป็นอะไรกับฉันล่ะ..หืม...ที่รัก” ร่างสูงหอมแก้มแจจุงฟอดใหญ่ ก่อนจะส่งให้อย่างกวนประสาท มือแกร่งไม่วายกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ไม่อย่างนั้นร่างบางนี้คงดิ้นหลุดไปแล้วล่ะ
“อีตาบ้า..ไปไกลๆเลยนะ..ไม่งั้นฉันจะเอามีกระซวกไส้นายเดี๋ยวนี้ล่ะ” ปากก็ว่าไป แถมใบหน้าหวานยังแดงระเรื่อขึ้นมาอีก แล้วแบบนี้จะให้อีกฝ่ายคิดว่าโกรธได้อย่างไรกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยุนโฮก็ยินดีที่จะปล่อยคนรักออกจากอ้อมกอดถึงแม้จะเสียดาย แต่ใครจะกล้าเอาท้องหมีไปให้มีดมันควักไส้เล่นกันเล่า! ขายาวรีบผละตัวออก แล้ววิ่งออกจากห้องครัวทันที คนหล่อยิ้มกับตัวเองไปพลางวิ่งหนีไปพลาง

 

ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลย
แล้วแบบนี้..ฉันจะได้ยินคำว่ารักจากเธอไหมเนี่ย?

 

 

เย็นวันนั้น.........

 

“ยูชอนรู้จักคนที่ชื่อยุนโฮด้วยเหรอ..” คนแก้มป่องเอ่ยถามคนรักด้วยอาการอยากรู้เต็มที ขณะที่เขาทั้งสองกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านที่คนถูกกล่าวถึง ร่างบางหันหน้ามองมาอีกฝ่ายที่มองเพียงแต่ถนนเบื้องหน้าเท่านั้น
“ก็...เป็นเพื่อนกันน่ะ” ร่างสูงเอ่ยตอบสั้นๆ
“แล้วทำไมต้องเป็นยุนโฮ..ทำไมพี่แจจุงต้องไปบ้านยุนโฮ..ยุนโฮเป็นใคร? เกี่ยวอะไรกับพีแจจุง เป็นเพื่อนพี่แจจุงเหรอ? รึว่า- - ...”
“จุนซู~~~~..อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว รอถามพี่แจจุงของจุนซูเองดีกว่านะ” ร่างสูงเอ่ยปราม กับคำถามที่มาเป็นกระด้งเลย

 

 

ขี้สงสัยจริงๆเลย = =;
เสร็จแน่เลย...ไอ้ยุน

 

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตูบ้านหลังโตไม่แพ้บ้านยูชอนในสายตาของจุนซู

สวนหน้าบ้านใหญ่กว่าห้องจุนซูอีก...
บ้านรึวังกันเนี่ย!!~

“จุนซู..ถึงแล้วนะ” ยูชอนเปิดประตูให้คนรัก พร้อมเอ่ยบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนั่งอึ้งกับอะไรสักอย่างอยู่ในรถ
“อ๊ะ...ขอบคุณ” ร่างบางเมื่อได้สติก็ลงจากรถทันที แต่ก็ไม่ลืมที่จะจับมือคนรักเอาไว้ ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มให้ตัวเองโดยที่จุนซูมองไม่เห็น

 

หน้าตา..วันนี้จุนซูน่ารักเป็นพิเศษ อันเนื่องจากดีใจจนออกนอกหน้าที่จะได้เจอพี่แจจุง
ผิว..ไม่บอกว่าก็รู้ว่าผุดผ่องเป็นยองใย แต่~! วันนี้ต้องมิดชิดหน่อย..เดี๋ยวไอ้ยุนมันเกิดเปลี่ยนใจมาจีบจุนซูทำไง ประวัติมันก็ค่อยน่าไว้ใจ!
ปาก..ยิ้ม..ยิ้มจนปาร์คเคลิ้มเลย ^^
เสื้อผ้า..มิดชิด ปกปิดเรียบร้อย ด้วยกางเกงยีนส์ซีดขายาวและเสื้อแขนยาวสีขาวบริสุทธิ์ ^^

 

 

“...................” ร่างบางกวาดตามองรอบๆ ภายในตัวบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนครั้งที่เข้าบ้านยูชอนครั้งแรก
“................” ยูชอนแอบลอบมองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขากำลังกลั้นขำอยู่นั่นแหละ

เด็กหนอเด็ก...
อยากรู้อยากเห็นไปหมดเลย..

 

“พี่แจจุง” จุนซุสะดุดกับร่างบางที่เดินคู่กันกับร่างสูงหล่อ เพียงแค่เสี้ยววินาที..จุนซูก็รับรู้ว่านั่นคือใคร คนตัวเล็กวิ่งเข้าไปกอดร่างบางนั้นทันที
“คิดถึงพี่แจจุงที่สุดเลย” หัวเล็กถูไถไปกับไหล่ขาวของแจจุง อ้อมกอดของจุนซูแน่นซะจนคนถูกกอดแทบจะหายใจไม่ออกเลยล่ะ

ก็คนมันคิดถึงง่ะ..
จุนซูจะกอดให้หายคิดถึงเลย^^

 

“พี่ก็คิดถึงจุนซูเหมือนกัน” แจจุงลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู ใบหน้าหวานยิ้มออกมากับอาการดีใจออกนอกหน้าของน้องรัก ทำเอาคนที่ยืนมองทั้งสองคนอดยิ้มตามไม่ได้
“หิวรึยัง..พี่ทำอาหารไว้เยอะแยะเลยนะ” แจจุงถามขึ้น คาดว่าจุนซูคงไม่ยอมปล่อยเขาแน่ๆ
“หิวแล้ว..” จุนซูผละตัวออกจากพี่ชาย(?) พร้อมให้คำตอบ และยิ้มจนตาเป็นเส้นเดียว แจจุงที่เป็นแบบนั้นก็อดที่จะยีผมไม่ได้ด้วยความมั่นเขี้ยว
“.....................” ยุนโฮ สบตากับแจจุงโดยบังเอิญ เขายิ้มอย่างเอ็นดูกับน้องสุดที่รักของแจจุงคนนี้

เห็นตอนนั้นก็คิดว่าใสซื่อ
เห็นตอนนี้..จุนซูคงไม่ใช่แค่ซื่อมั้ง ความร่าเริงก็คงมีเกินร้อยเช่นกัน
เสียดายอย่างเดียว....

 

ไม่น่าตกอยู่ในกำมือของชายปาร์คมันเลย..
หนูน่าจะหาได้ดีกว่านี้เยอะนะ..จุนซู
พี่เขยเห็นแล้วสงสาร = =;

 

“............” แจจุงไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เพียงแต่สงสัยกับชายที่มากับจุนซูเท่านั้นเอง จำได้ว่าเคยเห็นในผับตอนที่เจอกันครั้งแรกกับยุนโฮไม่ใช่เหรอ?
“จุนซู..คนนั้นใครเหรอ” ร่างบางอดไม่ได้จึงเอ่ยถาม พร้อมรอคำตอบจากน้องอย่างใจดใจจ่อ
“เอ่อ...” คนตัวเล็กผมทองไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี

 

ถ้าบอกว่าเป็นคนรัก...พี่แจจุงเอาตายแน่ๆ
แต่ถ้าบอกว่าไม่ใช่..ยูชอนก็จะงอนแน่ๆ เหมือนกัน

จุนซูจะตอบว่าอย่างไรดี? TT3TT

 

“ผมเป็นคนรักของจุนซู ชื่อปาร์ค ยูชอน” ยูชอนเอ่ยตอบซะเอง เมื่อเห็นท่าทีอ้ำอึ้งของจุนซู เขาสบตากับสายตาร้ายที่ตะหวัดมองมาของแจจุงเอาเรื่อง มือเรียวลูบแก้มน้องพร้อมใบหน้าสวยหันมามองจุนซู สายตาคมสลดลงทันที
“พี่แจจุง - ...”
“จุนซูไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละ..ไปทานข้าวกันเถอะ” แจจุงเอ่ยกับน้องรักด้วยเสียงเนือยๆ พร้อมดันหลังเด็กผมทองไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่เขาตั้งใจทำสุดฝีมือ เพื่อจุนซูคนเดียว

 

ฉันไม่ยอมหรอก...
จุนซูโดนหลอก!!
ไอ้ยูชอนนี่มันต้องใช้กลเม็ดหลอกล่อจุนซูแน่นอน
น้องฉันออกจะใสซื่อ บริสุทธิ์ขนาดนี้!!
ฉันเลี้ยงมาอย่างดี
ยุงแม้แต่ตัวก็ไม่เคยได้บินผ่านหน้าน้องฉันหรอก!!

 

“.....................” แจจุงได้แต่คิดในใจ สายตาจับจ้องไปที่ยูชอนไม่ลดละ  

ไม่อยากว่าอะไรจุนซู ดูก็รู้ว่าจุนซูท่าจะมีใจให้ไอ้หมอนั่น
จุนซูของฉันทั้งขี้แย ทั้งบอบบาง
แกนะแก~~~ หลอกจุนซู
ไอ้แก่กินเด็ก!!!

 

“ไม่ต้อง..ฉันจะนั่งกับน้องฉัน” เสียงเข้มของคนพี่เอ่ยขึ้น เมื่อมือแกร่งของยูชอนดึงเก้าอี้ให้จุนซูนั่ง และกำลังจะเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองออกมาและนั่งข้างๆคนรัก ก็โดนพี่สุดเนี๊ยบเบรกไว้ทันที ส่วนยุนโฮก็ได้แต่ดึงเก้าอี้เก้อ เพราะแจจุงไม่ยอมมานั่งข้างๆตัวเอง แต่อีกใจหนึ่งเขาก็สะใจเหมือนกันที่เห็นเพื่อนรักโดนขัดอย่างนี้

 

นานๆเห็นที่นี่หว่า..
หน้าดูไม่จืดเลย ไอ้เพื่อนปาร์ค...กร๊ากๆๆๆ

 

“วันนี้พี่ลองทำอาหารไทยดู ไม่รู้จุนซุจะชอบไหม?” คนสวยยิ้มหวานให้คนที่นั่งข้างตัว แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มเจ้าตัวยุ่งของเขาอย่างอดไม่ได้

เห็นแก้มจุนซูทีไร มันอดไม่ได้จริงๆเลย

 

“มีอะไรที่พี่ทำไม่อร่อยด้วยเหรอ” จุนซูอ้อนพี่ซะเต็มที่ เขาหันหน้าไปสบตาพี่แจจุงอย่างอ้อนๆ หารู้ไม่ว่าอีกสองคนเขาทั้งหึง ทั้งหวงจนแทบจะกินไม่ลงอยู่แล้ว

“.................” ยูชอนนั่งมองหน้านิ่ง เพราะรู้ว่าทำอะไรไม่ได้
ก็แจจุงสวยดุนี่หว่า ใครจะกล้า...
ขนาดพ่อก็ยังหึงมาแล้ว
ยังไงซะ ขออนุญาตหึงแจจุงเหอะครับ!!

 

“........................” ยุนโฮเองก็อารมณ์ไม่ได้ต่างกันกับยูชอนเลย..
คืนนี้จะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย
พรุ่งนี้อย่าหวังว่าจะลุกได้...
อ้อนกันเข้าไป..
มองกันเข้าไป เพี้ยง! ขอให้ไอ้ยูชอนลากจุนซูไปด้วยเถอะ
เอาไปไหนก็ไป..ถ้าไม่ญาติดีกับจุนซู แจจุงก็ไม่รักอีก
แล้วมันจะมีโอกาสไหนให้ไปญาติดีวะ
พี่นะว้อย ไม่ใช่ไข่ในหิน!!

 

“อะแฮ่มๆ...” ยุนโฮกระแอมอย่างตั้งใจให้พี่น้องแห่งปีรู้ตัวเสียทีว่า โลกนี้ไม่ได้มีแค่สองคนเท่านั้น
“เป็นอะไรเหรอยุนโฮ” คนสวยเอ่ยถามคนรัก ใบหน้าขาวแสดงสีหน้าไม่ค่อยพอใจกับการกระทำของร่างสูงเท่าไหร่

ก็คนกำลังมีความสุข..ขัดจริง!!

“พี่แจจุง..นี่ใครน่ะ” คนน่ารักกระซิบถามพี่ของตัวเบาๆที่ข้างหู แต่สายตานี่ซิ มันจะฆ่ากันชัดๆเลยหางตาเรียวหวัดมองมาที่ยุนโฮที่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เหมือนจะเห็นปีศาจอยู่ลางๆจากตัวของจุนซู
“เอ่อ...เขาชื่อยุนโฮ”
“แล้วทำไมพี่ต้องมาอยู่บ้านยุนโฮ”
“เอ่อ....” แจจุงถึงกับพูดไม่ออก
“เราเป็นสามีภรรายากันแล้วนี่ครับน้องจุนซู” ยุนโฮเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย
“จุนซูไม่ยกให้หรอก!”
“เราได้เสียกันหลายครั้งแล้วครับ”
“ได้ก็ช่าง พี่แจจุงเป็นของจุนซูคนเดียว”
“น้องจุนซูอย่าพรากสามีออกจากภรรยาอย่างนี้ซิครับ..มันไม่ดีต่อสุขภาพจิตนะครับ!!”
“ไม่ยอมหรอก!!!”
“ไม่ยอมก็ต้องยอมล่ะครับน้อง!!”
“ทำไม!”
“มันเป็นเรื่องของสามีภรรยาครับ!”
“พี่แจจุงเป็นของจุนซูคนเดียวนะ!”
“ถ้าอย่างนั้น เพื่อนปาร์คก็เป็นของพี่คนเดียวเหมือนกัน!”
“เอ่อ...ยุนโฮ..เอ่อ..จุนซู..คือ..” แจจุงเห็นทาทีที่เดือดดาลขึ้นของทั้งคู่ก็ทำอะไรไม่ถูก และที่สำคัญไม่มีใครฟังเขาด้วย = =;

 

ก็ยุนโฮเขาปากร้าย...
แล้วจุนซูก็ยอมใครไม่เป็นด้วยซิ...

 

“ยูชอนก็เป็นของจุนซู!”
“ได้ไง..พี่แจจุงเป็นของจุนซูไปแล้ว ยูชอนก็ต้องเป็นของพี่ซิครับ!”
“เฮ้ย..กูไม่เกี่ยวนะเว่ย” ยูชอนเอ่ยขึ้น แต่ก็เช่นเดียวกับแจจุง..  ไม่มีใครฟังเขาเลย
“พี่แจจุงอยู่กับจุนซูมาก่อน!”
“ไอ้เพื่อนปาร์คก็อยู่กับพี่มาก่อนเหมือนกัน!”
“ไม่ให้!!..พี่แจจุงของจุนซู ยูชอนก็ของจุนซู”
“พี่รักแจจุงจริงๆนะ..อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยด้วย..พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งพี่แจจุงของน้องจุนซูเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น..น้องจุนซูก็เชิญจัดการพี่ตามสบายเลย!” ร่างสูงพูดออกมาจากใจ ถึงแม้ว่าน้ำเสียงมันจะกินเลือดกินเนื้อสักหน่อยก็เถอะ แต่มันก็ทำให้คนสวยของเราแอบยิ้มตามไม่ได้

ใจกล้าหน้าด้านจริงๆเลยนะ
อีตาหมีบ้า >///<

“ก็ลองดูซิ จุนซูจะเอามีดมากระซวกท้องพี่ยุนโฮให้ไส้แหวะกองกับพื้นเลย!” ด้วยความเป็นเด็ก ไม่มีทางที่จะอยากยอมแพ้หรอก แต่ก็อดอิจฉาพี่แจจุงไม่ได้

 

ก็พี่ยุนโฮหล่ออ่ะ >///<
แต่พี่แจจุงเป็นของจุนซูนะ!!

 

“ถ้าอย่างนั้นยอมยกพี่แจจุงให้พี่แล้วใช่ไหม?!”
“ไม่!!”
“ได้!!...ถ้าไม่ยอม คืนนี้ไอ้ยูชอนเป็นเมียพี่แน่!”
“เฮ้ย~~...กูบอกแล้วว่าไม่เกี่ยวไง..” ยูชอนสะดุ้งเฮือก ใบหน้าคมสะบัดไปมองเพื่อนรักที่กำลังจะกลายเป็นเพื่อนแค้นไปแล้วด้วยอาการตกใจ เพราะเขาก็ไม่คิดว่าเพื่อนยุนจะเอ่ยคำนี้ออกมา

แล้วใครจะไม่เสียวล่ะครับ
พูดออกมาได้อย่างไรไม่ทราบ
จะเป็นเมียมัน...แค่คิดยังสยองเลย
อย่าว่าแต่เมียเลย...ให้เป็นสามีมันไม่เอาเลยครับ!!

 

“พี่แจจุง~~...พี่ดูซิ พี่อย่าไปรักคนแบบนี้นะ” เมื่อหมดทางสู้ เจ้าตัวยุ่งก็หันหน้าหาบุคคลที่ช่วยตนได้เสมอ..นั่นก็คือแจจุงนั่นเอง
“เอ่อ....” แจจุงทำหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วแบบนี้เขาจะเข้าข้างใครดี ดูสายตายุนโฮที่มองมามันก็น่าสงสารอยู่ใช่น้อย แต่อีกฝ่ายก็น้อง..ในเมื่ออย่างไรก็ตั้งตัดสินใจพูดอะไรออกไป...
“บอกช้าเกินไปแล้วล่ะ..จุนซู..พี่รักเขา” ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ เขารู้ว่าหากตอบไปแบบนี้ จุนซูคงน้อยใจเขาแน่ๆ

 

แต่..เขาเองก็อยากต้องการที่จะเสียยุนโฮไปเช่นกัน

 

“เรารักกันจริงๆนะครับน้องจุนซู” ยุนโฮเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าโล่งออก เขาจ้องมองคนผมดำสนิทอย่างโล่งใจที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้สึกมา ถ้าเป็นไปได้ ณ เวลานี้..เขาก็อยากเดินเข้าไปสวมกอดแจจุงเอาไว้ด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างที่มันอัดอั้นมานาน

จะโกหกก็ช่าง..
จะอะไรก็ช่างที่จะเกิดขึ้นนับจากนี้ไป
ยุนโฮคนนี้ก็จะรั้งแจจุงคนนี้เอาไว้ ไม่ให้ไปไหน หรือไปเป็นของใครเป็นอันขาด

“พี่แจจุงไม่รักจุนซูแล้วเหรอ” ร่างบางเอ่ยเสียงสั่นน้ำตาคลอ มองหน้าแจจุงที่นั่งข้างๆอยากยากลำบาก ไหล่เล็กเริ่มสั่นจนแจจุงต้องกอดร่างของน้องเอาไว้กับตัวเพื่อเป็นการปลอบ มือสวยลูบกลุ่มผมทองเบาๆ
“ใครบอก..พี่รักจุนซูที่สุด..พี่รักยุนโฮน้อยกว่าจุนซูอีก!!” ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน แต่ถึงมันจะไม่ใช่คำที่ฟังดูยืดยาว แต่มันก็ทำให้คนน่ารักรู้สึกดีขึ้นได้ราวกับน้ำตาที่หลั่งออกมาเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของเจ้าตัวเท่านั้นเอง
“แสดงว่าพี่แจจุงรักจุนซูที่หนึ่งใช่ไหม?” ร่างบางเอ่ยถามคนสวยด้วยอาการอยากรู้ แต่ก็ยังคงสวมกอดพี่ของตัวเอาไว้

หึๆ..พี่ยุนโฮแพ้!!
ยังไงพี่แจจุงก็รักสัตว์น้ำมากกว่าสัตว์บก!
พี่แจจุงต้องรักโลมามากกว่าหมีป่าอยู่แล้ว!

 

“อืม..” แจจุงตอบพร้อมก้มลงมองน้องแล้วยิ้มให้ทั้งที่ไม่เห็นหน้า จะเห็นก็เพียงแค่ผมทองๆเท่านั้น

“..................” ยุนโฮกับยูชอน นั่งดูบทซึ้งของพี่น้องคู่นี้ตั้งแต่แรก ก็ให้ความรู้สึกเหมือนไปพรากพี่พรากน้องเขาออกจากกันยังไงยังงั้นเลย คนหล่อมองหน้ากันอย่างเจ้าเล่ห์..

ไหนๆก็พรากพี่พรากน้องแล้ว..
ก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด!!!

 

TBC pART14